برگی از یک کتاب/ (4) 86

برپایی عزاداری در تکیه به دست صوفیه حتی اگر بیان «کامل شیبی» در باره احتمال رواج روضه خوانی به جای ذکر صوفیانه در مراکز نقشبندیه در زمان تالیف «روضه الشهداء» مبالغه آمیز باشد، شواهد و اسناد مهمی در دوره قاجار از کاربری جدید تکیه صوفیان برای برپایی آیین های عزاداری محرّم خبر می دهند. گرچهادامه خواندن «برگی از یک کتاب/ (4) 86»

برگی از یک کتاب/ (3)86

تکیه؛ خاک جای صوفیان و زاهدان کاربرد دیگر تکیه برای تصوف، مقبره یا جای خاک صوفیان و عارفان است. همانطور که پیشتر در بررسی خانقاه های عثمانی بیان شد، بخشی از تکیه به مزار مشایخ اختصاص داشت. اما در ایران از دوره صفوی، تکیه مفهومی متفاوت یافت و به برخی از مقابر زاهدان و عارفانادامه خواندن «برگی از یک کتاب/ (3)86»

برگی از یک کتاب/ (2) 86

تکیه؛ خانقاه قلندران و دراویش ظاهراً از قرن هشتم به بعد، در کنار «لنگر» که محل تجمع قلندران بوده است، کلمه ی «تکیه» نیز به کار رفته است. شاید قدیم ترین شاهد آن در زبان فارسی بیتی از اشعار عبید زاکانی باشد که از زبان قلندریه می گوید: در لنگری که ماییم اندوه کس نباشد    ادامه خواندن «برگی از یک کتاب/ (2) 86»

برگی از یک کتاب/ (1) 86

برگی از کتاب «تصوف ایرانی و عزاداری عاشورا» تکیه مقدمه: واژه ی «تکیه» و ترکیبات آن (تکیه دادن، تکیه داشتن، تکیه کردن) به معنای پشت به چیزی گذاشتن، اعتماد کردن، پشت دادن و آسایش نمودن، چیزی که بر آن پشت گذارند، از قدیم در فارسی کاربرد بسیار داشته است. این واژه در زبان ترکی وادامه خواندن «برگی از یک کتاب/ (1) 86»

معرفی کتاب «آوای پهلوانی»

معرفی کتاب به عیّاری توان رفتن ره عشق که این ره دامن‌تر برنتابد (خاقانی) کتاب‌های تاریخ از عیّاران بیشتر به صورت دزدان و راهزنان یاد می‌کنند، اما مسیر تاریخ این را تأیید نمی‌کند. کتابِ در دست می‌کوشد به پاره‌ای از اختلافات مذکور بپردازد تا مگر به حقیقت امر دست یابد. (ص ۱۲) کتاب حاضر دارایادامه خواندن «معرفی کتاب «آوای پهلوانی»»