1505353_270624153089034_1824664537_n

انگور عسکری بیدخت

نوشته‌شده در بدون موضوع | دیدگاهی بنویسید

برگی از یک کتاب/114

برگی از کتاب «دانشمندان و بزرگان اصفهان»

آقا شیخ اسدالله ایزد گشسب

آقا شیخ اسدالله ایزد گشسب، فرزند محمود بن اسدالله بن عبدالله گلپایگانی اصفهانی، عالم فاضل و حکیم جامع، ادیب مدقق، عارف فرزانه، معروف به درویش ناصرعلی، شاعر متخلّص به «شمس»، از مشایخ سلسله نعمت اللهیّه گون آبادیّه [گنابادی]، در حدود سال 1303 در گلپایگان متولد شده، در اصفهان و طهران و خراسان و نجف تحصیل علوم فقه و اصول و حکمت نموده، در بیدخت خدمت حاج ملا سلطان محمد «سلطان علیشاه» رسیده و دست ارادت بدو داده، و در فقر و تصوّف ریاضت ها کشیده، و از سال 1350 اجازه ی دستگیری فقرا یافته، در فرهنگ اصفهان وارد شده و به تدریس و تعلیم پرداخته. سرانجام در شب جمعه 5 جمادی الاولی سال 1366 وفات یافته، در تخت فولاد، جنب تکیه کازرونی، مدفون گردید.

1052866d-1833-49df-9662-1d0b8a5558b5EToolsFileایزد گشسب

جناب شیخ اسدالله ایزدگشسب (درویش ناصرعلی)

فرزندش آقای عبدالباقی ایزد گشسب، در رثا و مادّه تاریخ وفات پدر اشعاری سروده که روی سنگ قبر منقور است. از آن جمله است:

اسدالله عارف دانا     آن ادیب و حکیم بی همتا

بود ایزدگشسب واله ی حق     متخلّص به شمس و شمع هدی

داشت ناصرعلی ز دوست لقب     هادی راه سالکان صفا

الی آخر. و بعداً جهت او تکیه ای ساختند.

کتب زیادی تالیف نموده و برخی از آنها را به طبع رسانیده، که از آن جمله است: (1) اسرار العشق، در تفسیر سوره یوسف؛ منظوم و مطبوع (2) بدایع الآثار (3) بساط العشق والمحبّه (4) تحفه السفر (5) ترجمه خط و خطاطان (6) جذبات الهیّه، منتخب دیوان شمس تبریزی، مطبوع (7) جنّت النّفوس، در احکام روزه (8) حیات الانسان، در تسبیح اعیان (9) شمس التواریخ، مطبوع (10) مجلّه عنقا (11) معرفت الروح، مطبوع (12) نامه سخنوران، در تذکره شعرا، مطبوع (13) نورالابصار، در شرح حال نورعلیشاه اصفهانی، مطبوع. و پانزده مجلّد دیگر که در مقدمه کتاب اسرارالعشق، چاپ دوم، مذکور می باشد.

از اشعار اوست:

ز میخانه یکی دیوانه برخاست      از آن دیوانه صد فرزانه برخاست

دل از لعل لبش یک نکته بشنید    از آن نکته هزار افسانه برخاست

پریشان روزگاری های عاشق     همه زان نظره ی جانانه برخاست

چو شمس آن دلبر جانانه را دید     هزارش نعره ی مستانه برخاست

…………………………………………………………………..

دانشمندان و بزرگان اصفهان، تالیف مرحوم مصلح الدین مهدوی، تحقیق و تصحیح و اضافات: رحیم قاسمی و محمد رضا نیلفروشان، اصفهان، انتشارات گلدسته، 1384، صفحه 259.

نوشته‌شده در کتاب | برچسب‌خورده با , , , , , , , , , , , | دیدگاهی بنویسید

عکس/254

از راست به چپ:  …؟، حاج میرزا محمد باقر سلطانی، جناب حاج سلطانحسین تابنده (رضاعلیشاه)، حاج سید ابوالقاسم روح الامین، حاج دکتر حسینعلی سعادتی، حضرت آقای صالح علیشاه، حاج شکرالله سالاری بیدختی، … ؟، … ؟./       مکان: نجف اشرف     زمان: خرداد 1344.                                  عکس از: @payamesoroush121

0a6f2d96-644a-44ef-b900-1c850dccb90c

نوشته‌شده در عکس | برچسب‌خورده با , , , , , , , , , | دیدگاهی بنویسید

یادی از گذشته/12

یک خاطره

daa9d8b1d8a8d984d8a7d8a6db8c-d8a7d8b3d8afd8a7d984d984d987 - Copy

کربلائی ملا اسدالله نورائی

در اواخر دهه ی 1330 ، دانش آموز کلاس چهارم یا پنجم دبستان بودم. یک روز به اتفاق مرحوم پدربزرگم، کربلائی ملا اسدالله، که در آن زمان حدود هفتاد سال داشت به کِشمون بیدخت رفته بودیم. پدربزرگ قصد سرکشی به زمین های زراعتی اش داشت ومن برای آن که تنها نباشد همراهش بودم. پدربزرگ الاغی داشت. من سوار الاغ بودم و پدربزرگ پیاده. یادم هست که در بین راه، درست در محلی که به « لَو اَلوَرد »(low alvard) معروف بود، شنیدم که پدر بزرگ شعری را دارد با خود زمزمه می کند. صدایش قابل شنیدن بود. اولین بار بود که این شعر را از ایشان می شنیدم. و نیز اولین بار بود که یک شعر را چند بار پشت سر هم تکرار می کرد. نمیدانم یاد چه چیزی یا کسی افتاده بود. شعری را که زمزمه می کرد به خاطر سپردم:

نمی خواهم کسی با یار من اصلا سخن گوید     اگرچه  قاصد من باشد و    پیغام من گوید

نمی خواهم  که یار من  به  قبرستان    رود     مبادا مرده ای زنده شود با وی سخن گوید

      در طول سال های بعد، در چند مورد دیگر باز هم دیدم و شنیدم که پدربزرگ همان شعر را زمزمه می کند. یک روز که بار دیگر به اتفاق به « کشمو» رفته بودیم، یاد آن شعر افتادم. شروع کردم به زمزمه ی آن، ولی طوری که ایشان هم بشنود. بعد از آن که هر دو بیت را خواندم با تعجب از من پرسید :« این شعر را از کجا بلدی؟ ». جواب دادم: « از خود شما شنیده ام.» لبخند رضایتمندانه ای زد و دیگر هیچ نگفت. هر چه پرسیدم که این شعر را « کجا دیده یا شنیده اید وچه خاطره ای از آن دارید»، فقط لبخند می زد و می گفت:« تو هنوز زود است که بفهمی. بعدأ به تو خواهم گفت.» ولی هیچ وقت آن « بعد» نرسید زیرا هرگاه که سؤال می کردم ایشان با همان لبخند همیشگی اش آن را به بعد موکول می کرد. روحش شاد.

                                                            ***

       از آن پس هر گاه این شعر را دیده یا شنیده ام به یاد پدر بزرگ و روزی که در کشمون بیدخت با هم بودیم افتاده ام. خیلی سعی کرده ام شاعر آن را پیدا کنم ولی متأسفانه تا به حال که موفق نشده ام. در جستجوئی که در سایت های اینترنتی به عمل آورده ام به چند بیت دیگر با همین مضمون برخورده ام ولی نمی دانم همه شان متعلق به یک شاعراست یا از شاعران مختلف. البته در بیشتر ابیات غیر دو بیت بالا مورد خطاب شاعر، دوم شخص است:

نمی خواهم   به جز من دوستدار   دیگری باشی                                                                          نمی خواهم لحظه ای کوتاه به فکر دیگری باشی                                                                  نمی خواهم که حتی یک نفس غمخوار کس باشی                                                                نمی خواهم به عمرت در کنار خار و خس باشی

                           *

نمی خواهم   صفای خنده ات  را    دیگری بیند                                                                        نمی خواهم   کسی نامش  به لب های تو  بنشیند                                                                    نمی خواهم کسی نقش رُخت در    خاطرش باشد                                                                نمی خواهم     نگاهی   در نگاه تو      درآمیزد                                                                      نمی خواهم  که نقش چهره ات بر  خاطری ماند                                                                      خیال  دیگری    بنیاد   عشق  ما        براندازد

                          *

نمی خواهم به غیر من بگیرد دست تو     دستی                                                                    نمی خواهم    کسی یارت شود حتی به  مستی                                                                  نمی خواهم  کسی یارت شود   از پهنه ی هستی                                                                      نمی خواهم به غیر من بگیرد  دست تو     دستی

نمی خواهم   به میخانه  رود     آن یار دلجویم                                                                            که شاید  باده ای نوشد  و با هر کس  سخن گوید                                                                 نمی خواهم  کسی با یار من  اصلاً  سخن گوید                                                                    اگرچه     قاصد  من باشد و   پیغام       من گوید

                        *

نمی خواهم   به گورستان رود  آن یار محبوبم                                                                          مبادا  مرده ای   زنده شود   با وی     سخن گوید                                                                  نمی خواهم  به قبرستان رود   آن سرو دلجویم                                                                          که شاید  مرده ای زنده شود     با وی سخن گوید

———————————————————————————————

  • کِشمو: کِشمان، کِشتمان، زمین های پیرامون روستا که در آنها کِشت و زرع کنند.
نوشته‌شده در یادی از گذشته | برچسب‌خورده با , , , | دیدگاهی بنویسید

سخن مجذوب/21

 بیانات حضرت آقای حاج دکتر نورعلی تابنده (مجذوب‌علیشاه)

ما در گناباد مثلی داریم، می‌گوییم: باغی که صاحب نبیند خشک می‌شود. یعنی باید صاحب باغ، آن کسی که به باغ علاقه دارد، محبّت کند تا در گل اثر نماید. این را در زندگی شخصی نیز می‌توان امتحان کرد.
مرحوم حاج آقای نورنژاد که شاید غالب آقایان ایشان را دیده باشید، عمو و پدر خانم من می‌شدند. واقعاً خیلی مرد بزرگواری بودند. ایشان در مشهد منزلی داشتند از همین اراضی آستانه که در آن ساختمان می‌کنند، در آن منزل یک درخت بزرگ سیب داشتند، سیب خوبی بود و چون خانواده‌شان دو نفر یا سه نفر بودند، شخصاً زیاد مصرف نداشتند. میوه‌ها را می‌چیدند و چند تا صندوق کوچک می‌کردند و برای همه‌ی اقوام می‌فرستادند و خیلی خوشحال می‌شدند که این کار را می‌کنند. یعنی در واقع شاید خود حاج آقای نورنژاد بیشتر خوشحال می‌شدند تا آن کسی که یک جعبه سیب می‌گرفت و البتّه آنها هم احترام می‌کردند. ایشان در مهرماه بود که رحلت کردند یعنی زمانی که میوه‌ی سیب تقریباً تمام شده بود. تا عید نوروز همان سال درخت خشک شد چون ایشان همیشه پای درخت می‌آمدند، آب می‌دادند و خیلی به آن علاقه داشتند. خودمان هم گاهی شده، گلدانی داریم به آن گلدان خیلی علاقه‌مندیم و بیشتر توجّه می‌کنیم و آن گلدان رشدش زیاد است.
حالا وقتی در گیاهان اینطور است، در انسانها به طریق اولیٰ اثر می‌کند. در قرآن هم آمده که هُوَ مَعَکمْ أَیْنَ ما کنْتُم‏( سوره حدید، آیه ۴) هر جا باشید خداوند با شما هست. حالا گاهی خداوند با کسی هست، برای اینکه او را تنبیه کند ولی ان‌شاءالله با ما است که دست ما را بگیرد، همین نوعی اظهار محبّت از جانب خدا است که به ما می‌شود.

 گزیده‌ای از جزوه‌ی صد و پنجاه و ششم.
@jozveh121
نوشته‌شده در سخنرانی | برچسب‌خورده با , , , , , , | دیدگاهی بنویسید

سخن مجذوب/20

بیانات حضرت آقای حاج دکتر نورعلی تابنده (مجذوب‌علیشاه) سلّمه الله تعالی
شهادت حضرت علی علیه السلام

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ
با شهادت علی(ع) تاریخ یک ورق خورد. به ما هم نشان داد. به ما گفت، این ورق تاریخ که برگشت و این واقعه که زنهار، مواظب شیطان باشید.‌ برای اینکه بعضی شیطان‌ها هستند که خداوند قرین همسایه و همپالکی قرار می‌دهد. نُقَیضْ لَهُ شَیطاناً فَهُوَ لَهُ قَرین (سوره زخرف، آیه 36) ، یک شیطان از گردنش آویزان می‌کند که همیشه همراهش است. عبدالرحمن‌بن‌ملجم که می‌گویند رکاب‌دار حضرت علی بوده یا نه، به‌هرجهت واقعاً از شیعیان خالص بود. البتّه آنچه که ما می‌بینیم و اِلّا خلوص درونی را هیچکس نمی‌بیند. از شیعیان خالص بود. و حتّی این خبری که هست و مثنوی هم گفته که وقتی پیغمبر فرموده است به ابن‌ملجم که تو قاتل علی هستی، این تعجب کرد و بعد گفت پس اجازه بدهید من را بکشند. فرمودند: نه، کشتن تو در امر الهی نیست و به علاوه گناهی نکردی که تو را بکشند. مواظب باشید که هر لحظه این شیطان، نُقَیضْ لَهُ شَیطاناً فَهُوَ لَهُ قَرین، برای ماها ایجاد نشود. در هر لحظه یک‌طور وسوسه می‌کند. بنابراین رحلت مولاعلی، هم به فردفرد ما، درسی داد که ما تا یادمان می‌آید از این شهادت، یادمان می‌آید که یک قرین خیلی سخت و حقّه‌بازی داریم نُقَیضْ لَهُ شَیطاناً فَهُوَ لَهُ قَرین، مواظب باشید یک چنین چیزی نداشته باشید.
از لحاظ اجتماعی هم نشان داده؛

چند واقعه اتفاق افتاد که به مسلمین و پیغمبر نشان داد که خداوند تصمیم ندارد که قدرت و حکومت به دست خود پیغمبر باشد. یعنی مثل اینکه به‌اصطلاح ما، قوّه‌ی مقنّنه را اجازه نداد که خودش حکومت کند. از علی بهتر (حالا بهتر غیر از نظر ما) یک مورّخی که دارد می‌نویسد، از علی مناسب‌تر، مسلمان‌تر، واردتر به مقرّرات اسلامی، کسی در میان صحابه نبود و حتّی خیلی‌ها، آنهایی که اینطور معتقدند و علی را افضل از همه می‌دانند. برای اینکه قضیه را اصلاح کنند، می‌گویند پس چرا مردم ابوبکر را انتخاب کردند؟ چرا ابوبکر خلیفه شد و بعد خود علی(ع) که افضل از همه بود، چیزی نگفت، شمشیر نکشید با آنها جنگ کند و بعد جانشین همان‌ها شد و جانشینی را قبول کرد؟ یک قاعده‌ای درست کرده‌اند که به‌اصطلاح اجازه‌ی رعایت مفضول بر فاضل، یعنی وقتی دو نفر، یکی از یکی دیگر بهتر بود، ممکن است آن را که افضل و بهتر است نگذارند و دوّمی را بگیرند. این قاعده برای اینکه اصلاح کنند و بگویند این کاری هم که شده است درست است. به‌هرجهت به ما فهماند که جامعه‌ی اسلامی طاقت حکومت علی را ندارد. باید ببینیم مملکت وجود ما طاقت حکومت علی را دارد؟ اوّلاً ببینید بعد از عثمان جلوی خانه علی ریختند، که از تو بهتر نیست، بیا خلیفه شو. حکومت آمد در خانه‌ی او، علی به دنبال حکومت نرفت. حکومت آمد در خانه‌اش در زد که آن را بپذیرد، علی نپذیرفت. رد کرد. که می‌گویند چند روز، حداقل سه روز، بعضی‌ها هم می‌گویند هشت روز، مملکت بدون خلیفه بود. تا با آن شرایطی که علی معین کرد، آن هم برای اینکه مردم بفهمند، که این علی نبود که نمی‌خواست حکومت اسلامی برقرار بشود، خود شما مردم بودید که نخواستید علی حکومت کند و حکومت برقرار بشود. و همان داستان که علی کفش پاره‌پاره‌اش را وصله می‌کرد، ابن‌عباس رسید و سلام کرد و حالا مکالمه‌ی قبلی‌اش را کاری ندارم، علی(ع) به او فرمود: این کفش من چقدر می‌ارزد؟ البتّه بگذریم از حالا که اگر کفش پاره‌ی علی هم اینجا بود برای ما میلیون‌ها می‌ارزید و می‌گذاشتیم روی چشم‌مان. ولی آنوقت، در نظر ابن‌عباس، علی، علی نبود، خلیفه‌ای بود؛ حکومتی که شمشیر دارد؛ شمشیر دو دم هم دارد؛ ذوالفقار دارد. کفش حکومت هم که برای ما ارزش ندارد. حتماً ابن‌عباس فکر کرد چه بگوید. آخر این کفش، مثلاً اگر بگوید پنج تومان قیمت دارد، ممکن است علی(ع) بگوید بگیر مال تو پنج‌تومانش را بده، پنج تومان هم نمی‌ارزد. از طرفی هم نمی‌دانست کم بگوید یا زیاد بگوید، یک مقدار خیلی کمی گفت. حالا مثلاً پنج‌تومان. گفت قیمتی ندارد. علی گفت برای من این خلافت شما از این کفش قیمتش کمتر است. این خلافت است. آنوقت مورّخین اینجا گیر کرده‌اند. آقا خود علی اینطوری گفت. پس چرا می‌گفت من خلیفةالله هستم و خدا من را معین کرده است؟ آن خلافتی که از کفش ارزش کمتری دارد، همیشه در نظر مردم بوده و هست، مردم خودشان انتخاب کرده‌اند. آن خلافتی که علی می‌گفت، ما دسترسی عادی به آن نداشتیم، آن ارزش دارد. به‌هرجهت در این ایامی که ما شهادت مولا را عزاداری می‌کنیم، خوب است که این عبرت‌ها را هم از آن بگیریم ان‌شاءالله.

برگرفته از گفتارهای عرفانی صبح پنج‌شنبه، تاريخ 11 شهریور 1389.
@jozveh121

نوشته‌شده در مناسبت ها, سخنرانی | برچسب‌خورده با , , , , , , | دیدگاهی بنویسید

یاد یاران/71

به یاد شادروان حاج اسماعیل هاشمی بیدختی، فرزند استاد محمد حسین، فرزند حاج ابراهیم، که روز 25 بهمن 1313 در بیدخت به دنیا آمد و روز 3 خرداد 1396 در تهران بدرود زندگی گفت و در صحن بالای مزار سلطانی بیدخت آرام گرفت. روحش شاد؛ یادش گرامی.

 

149727501258710

زنده یاد حاج اسماعیل هاشمی بیدختی

نوشته‌شده در عکس | برچسب‌خورده با , , , | دیدگاهی بنویسید