یادی از گذشته/12

یک خاطره

daa9d8b1d8a8d984d8a7d8a6db8c-d8a7d8b3d8afd8a7d984d984d987 - Copy

کربلائی ملا اسدالله نورائی

در اواخر دهه ی 1330 ، دانش آموز کلاس چهارم یا پنجم دبستان بودم. یک روز به اتفاق مرحوم پدربزرگم، کربلائی ملا اسدالله، که در آن زمان حدود هفتاد سال داشت به کِشمون بیدخت رفته بودیم. پدربزرگ قصد سرکشی به زمین های زراعتی اش داشت ومن برای آن که تنها نباشد همراهش بودم. پدربزرگ الاغی داشت. من سوار الاغ بودم و پدربزرگ پیاده. یادم هست که در بین راه، درست در محلی که به « لَو اَلوَرد »(low alvard) معروف بود، شنیدم که پدر بزرگ شعری را دارد با خود زمزمه می کند. صدایش قابل شنیدن بود. اولین بار بود که این شعر را از ایشان می شنیدم. و نیز اولین بار بود که یک شعر را چند بار پشت سر هم تکرار می کرد. نمیدانم یاد چه چیزی یا کسی افتاده بود. شعری را که زمزمه می کرد به خاطر سپردم:

نمی خواهم کسی با یار من اصلا سخن گوید     اگرچه  قاصد من باشد و    پیغام من گوید

نمی خواهم  که یار من  به  قبرستان    رود     مبادا مرده ای زنده شود با وی سخن گوید

      در طول سال های بعد، در چند مورد دیگر باز هم دیدم و شنیدم که پدربزرگ همان شعر را زمزمه می کند. یک روز که بار دیگر به اتفاق به « کشمو» رفته بودیم، یاد آن شعر افتادم. شروع کردم به زمزمه ی آن، ولی طوری که ایشان هم بشنود. بعد از آن که هر دو بیت را خواندم با تعجب از من پرسید :« این شعر را از کجا بلدی؟ ». جواب دادم: « از خود شما شنیده ام.» لبخند رضایتمندانه ای زد و دیگر هیچ نگفت. هر چه پرسیدم که این شعر را « کجا دیده یا شنیده اید وچه خاطره ای از آن دارید»، فقط لبخند می زد و می گفت:« تو هنوز زود است که بفهمی. بعدأ به تو خواهم گفت.» ولی هیچ وقت آن « بعد» نرسید زیرا هرگاه که سؤال می کردم ایشان با همان لبخند همیشگی اش آن را به بعد موکول می کرد. روحش شاد.

                                                            ***

       از آن پس هر گاه این شعر را دیده یا شنیده ام به یاد پدر بزرگ و روزی که در کشمون بیدخت با هم بودیم افتاده ام. خیلی سعی کرده ام شاعر آن را پیدا کنم ولی متأسفانه تا به حال که موفق نشده ام. در جستجوئی که در سایت های اینترنتی به عمل آورده ام به چند بیت دیگر با همین مضمون برخورده ام ولی نمی دانم همه شان متعلق به یک شاعراست یا از شاعران مختلف. البته در بیشتر ابیات غیر دو بیت بالا مورد خطاب شاعر، دوم شخص است:

نمی خواهم   به جز من دوستدار   دیگری باشی                                                                          نمی خواهم لحظه ای کوتاه به فکر دیگری باشی                                                                  نمی خواهم که حتی یک نفس غمخوار کس باشی                                                                نمی خواهم به عمرت در کنار خار و خس باشی

                           *

نمی خواهم   صفای خنده ات  را    دیگری بیند                                                                        نمی خواهم   کسی نامش  به لب های تو  بنشیند                                                                    نمی خواهم کسی نقش رُخت در    خاطرش باشد                                                                نمی خواهم     نگاهی   در نگاه تو      درآمیزد                                                                      نمی خواهم  که نقش چهره ات بر  خاطری ماند                                                                      خیال  دیگری    بنیاد   عشق  ما        براندازد

                          *

نمی خواهم به غیر من بگیرد دست تو     دستی                                                                    نمی خواهم    کسی یارت شود حتی به  مستی                                                                  نمی خواهم  کسی یارت شود   از پهنه ی هستی                                                                      نمی خواهم به غیر من بگیرد  دست تو     دستی

نمی خواهم   به میخانه  رود     آن یار دلجویم                                                                            که شاید  باده ای نوشد  و با هر کس  سخن گوید                                                                 نمی خواهم  کسی با یار من  اصلاً  سخن گوید                                                                    اگرچه     قاصد  من باشد و   پیغام       من گوید

                        *

نمی خواهم   به گورستان رود  آن یار محبوبم                                                                          مبادا  مرده ای   زنده شود   با وی     سخن گوید                                                                  نمی خواهم  به قبرستان رود   آن سرو دلجویم                                                                          که شاید  مرده ای زنده شود     با وی سخن گوید

———————————————————————————————

  • کِشمو: کِشمان، کِشتمان، زمین های پیرامون روستا که در آنها کِشت و زرع کنند.
Advertisements

دربارهٔ در کوچه های بیدخت

به عنوان یک بیدختی متولد دهه 1320 خورشیدی سعی دارم خاطرات و دانسته های خود در باره بیدخت چند دهه پیش را بازگو کنم. به عنوان چاشنی، برخی مطالب کوتاه دینی، فرهنگی و ادبی نیز اضافه می شود. عکس های قدیمی نیز جایگاه خاص خود را دارند. البته از آنجا که سرگرم نگارش و تالیف مجموعه کتاب های «زیر آسمان بیدخت» (که جلد اول آن با عنوان کربلائی ملا اسدالله، خادم الفقرا منتشر شد) هستم، درج مطالب مربوط به بیدخت قدیم کمتر شده است چراکه ترجیح می دهم آنها را ابتدا در مجموعه ی مورد نظر انتشار دهم. در ادامه ی راه، همواره نیازمند راهنمائی و همکاری دوستان و همشهریان عزیز هستم؛ انشاءالله دریغ نخواهند ورزید.
این نوشته در یادی از گذشته ارسال شده و با , , , برچسب‌گذاری شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s