اولین تیم دانش آموزی در مسابقات بین المللی روبوکاپ

یک دانش آموز بیدختی در تیم روبوکاپ دبیرستان علامه حلّی تهران

(برگرفته از نشریه «برای فردا»، دبیرستان علامه حلی تهران، سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان، سال دوم، شماره نوزدهم، خرداد 1381)

یک گفت و گوی دیرهنگام با امید، سیاوش و بهادر

برای فردا

نشریه دبیرستان علامه حلی

فرزندان علامه حلی ارمغان آوران غرورند برای علامه حلی بی آنکه ذره ای از این غرور در وجودشان رخنه کرده باشد. به ارزش های اصیل خود پای بندند و به ایران خود عشق و علاقه می ورزند و علامه حلی را جزئی از خود و خود را جزئی از علامه حلی می دانند. تلاش سرمشق زندگی شان است و هرکدام در عرصه ای افتخار آفرین و در میدانی سرافراز و پیروز. فرزندان علامه حلی ایمان دارند که پیشرفت و سعادت خود را باید با دستان خودشان رقم بزنند و در این راه نیازمند پشتکاری برای درهم شکستن مشکلات هستند.

امید آلادینی، سیاوش رهبر نودهی و بهادر نورائی بیدخت فرزندان علامه حلی اند؛ فرزندان سمپاد، فرزندان ایران؛ مانند تمام دیگر دوستانشان. علاقه را در برق چشمانشان می توان دید؛ تلاش را در صلابت قامتشان؛ و پشتکار را در در فعالیت های نه چندان طولانی ولی درخشانشان. بار سفر بسته اند تا یک بار دیگر در عرصه های جهانی و در میدانی بزرگ با رقیبانی قدر، دست و پنجه نرم کنند.

………………………………………………

*بگذارید قبل از هر سوالی برگردیم به یک سال قبل، وقتی که در ایران بودید ولی نام ایران را در سیاتل آمریکا پرآوازه کردید. چه احساسی داشتید؟

امید: واقعاً خیلی خوشحال کننده بود که در یک مسابقه جهانی پیروز شدیم. اگر بخواهم از این جنبه بگویم، همه اش لذت بخش بود. وقتی نام (Helli Respina) به عنوان تیم مان اعلام شد؛ وقتی (Allameh Helli High School) به عنوان مدرسه مان ذکر شد؛ و وقتی (Iran) به عنوان کشورمان مطرح شد، هرکدام شادی خودش را داشت.

*بازهم برگردیم عقب تر، به شروع این فکر. چطور شد وارد این عرصه شدید؟

بهادر

بهادر نورائی بیدخت

بهادر: ما از زمان دوره راهنمایی، تنها و با هم روی خیلی از پروژه ها کار کرده بودیم. ولی اولین پروژه بزرگ مشترکمان روباتی بود که سال اول دبیرستان برای شرکت در مسابقات «موش های هوشمند دانشگاه تبریز» ساخته بودیم. همان موقع بود که اخبار مسابقات روبوکاپ جهانی را شنیدیم. نمی توانم بگویم چه احساس مشترکی بود در هر سه تای ما ایجاد شد که در همانجا، بی آنکه چیزی از این مسابقات بدانیم، تصمیم گرفتیم وارد آن بشویم.

*به همین سادگی؟

سیاوش: شاید هم ساده تر از این! شاید بچه گانه به نظر برسد ولی ما همانجا تصمیم گرفتیم و به هم قول دادیم سال بعد، همان موقع در سیاتل امریکا باشیم.

*حالا چه فکر می کنید؟ کارها به همان سادگی تصمیم تان جلو رفت؟ امروز در مورد تصمیمی که آن روز گرفتید، چه قضاوتی می کنید؟

بهادر: روزی که این تصمیم را گرفتیم و به هم قول همکاری دادیم، واقعاً مصمم بودیم. در عالم خودمان یک تصمیم جدی گرفته بودیم. این تصمیم را یک خیال بچه گانه نمی دیدیم. ولی وقتی وارد کار شدیم و دیدمان نسبت به مساله واقعی تر شد، دوره ای پیش آمد که احساس می کردیم ممکن است به نتیجه نرسیم. ولی باز هم امیدوار بودیم.

سیاوش

سیاوش رهبر نودهی

سیاوش: اصلاً نمی توان امروز وضعیت آن روزها را مجسم کرد. ولی ما تصمیم خود را گرفته بودیم و باور داشتیم که که اگر دل به کار بدهیم، می توانیم این کارمان را به مسابقات برسانیم.

*و رساندید.

امید: هیچ کس باور نمی کرد. ولی کار را رساندیم. گرچه با مشکلاتی که پیش آمد نتوانستیم خودمان هم در سیاتل باشیم.

*فکر می کنید عامل اصلی این موفقیت چه بود؟

بهادر: فکر نمی کنم هیچ کاری غیر ممکن باشد؛ آن هم برای دانش آموز علامه حلی. ما سه نفر این کار را انجام دادیم مطمئنم که حتماً خیلی ها پیدا می شوند که بتوانند این کار را از ما هم بهتر انجام دهند. ولی به نظر من، چند عامل مهم در اینجا مطرح است: اول، علاقه؛ یعنی دوست داشته باشی وارد این راه بشوی. دوم، تلاش؛ یعنی اینکه برای رسیدن به موفقیت، منتظر معجزه نمی شود نشست. و مورد سوم و از همه مهم تر، پشتکار.

*برگردیم به «حلی رسپینا». کمی از روبوکاپ جهانی، مسابقات شبیه سازی، و تیم خودتان حرف بزنید.

امید

امید آلادینی

امید: به این مسابقات می گویند «جام جهانی روبات ها». این مسابقات یک همایش بزرگ است که در آن، تیم ها نتیجه ی یک سال تلاش خود را عرضه می کنند. اولین دوره ی آن در سال 1997 میلادی با حضور 40 تیم از 10 کشور جهان برگزار شده و امسال ششمین دوره ی آن همزمان با جام جهانی فوتبال در ژاپن و کره برگزار می شود. این مسابقات در پنج رشته ی Simulation ) شبیه سازی)، Small Size ، Medium Size، Four Legged Robot (سگ های چهار پای سونی)، و Humanoid (مدل انسان) برگزار می شود و در ضمن، یک مسابقه ی مقطع دبیرستان هم هست که امسال در کشور کره برگزار می گردد.

سیاوش: تیم ما یعنی «حلی رسپینا» در سال گذشته و امسال در بخش شبیه سازی شرکت کرده است.

*گویا هنوز هم شما تنها تیم پذیرفته شده در این مسابقات هستید، درست است؟

سیاوش: نه فقط تنها تیم دانش آموزی پذیرفته شده که حتی اولین تیم دانش آموزی شرکت کننده در تمام دوره ها و تمام رشته ها. امسال کلاً 46 تیم از دنیا در این مسابقات شرکت کرده اند که از نظر تعداد، ایران رتبه ی دوم را دارد. ژاپن با 10 تیم؛ ایران با 9 تیم؛ آلمان با 8 تیم؛ و … . مثلاً انگلیس، استرالیا و هند هرکدام فقط با یک تیم شرکت دارند.

*در دوره راهنمایی چه کارهایی انجام می دادید؟

روبوکاپ 2002 ژاپن

روبوکاپ 2002 ژاپن

بهادر: من تا اول دبیرستان پاسکال بلد نبودم. پاسکال را وقتی یاد گرفتم که فهمیدم اگر کسی امتحان تعیین سطح گروه کامپیوتر را با Basic جواب دهد، در گروه ابتدایی می افتد. این را که فهمیدم، پنجشنبه و جمعه را پاسکال خواندم و نمره گرفتم. تا آن موقع هم تمام برنامه هایم را با بیسیک می نوشتم.

سیاوش: من به برنامه های شبیه سازی آزمایش های فیزیک علاقه داشتم. این علاقه باعث شده بود در این زمینه زیاد کار کنم.

امید: معلم کامپیوتر ما در راهنمایی، آقای سرکاراتی بودند. ایشان آن موقع یک پروژه برای من تعریف کرده بودند که شبیه سازی و حل مدارهای منطقی بود.

*می توانید آقای سرکاراتی را در یک جمله بیان کنید؟

امید، سیاوش، بهادر: «سلام بچه.»

*به جز آقای سرکاراتی؟

بهادر: خیلی ها در این موفقیت موثر بودند. شاید نتوان از تک تک آنان اسم برد. یکی از این افراد آقای رزازی بودند که خیلی از ایشان استفاده کردیم. یکی دیگر که باعث شد دید ما نسبت به هوش مصنوعی و این موضوعات بازتر شود، آقای افراز بودند. کلاس های ایشان واقعاً برای ما مفید بود.

امید: گرچه اسم کلاس آقای افراز «شبکه عصبی» بود ولی ایشان علاوه بر شبکه عصبی که به ما یاد دادند، دیدی به ما دادند که شاید مهمتر از فرمول های شبکه عصبی بود.

*نقش امکانات در موفقیت شما چه بوده است؟

بهادر: بهتر است بگویید عدم امکانات! در تمام این مدت، ما در خانه کار می کردیم.تمام بضاعت مدرسه برای این کار یک کامپیوتر p 133 بود که در اواخر با تلاش مسئولان به p 233 ارتقا یافت. کامپیوتر خود من هم p 133 بود. بهترین کامپیوتر ما کامپیوتر امید بود که p 166 بود.

امید: سیاوش که کامپیوترش اصلاً 486 بود. با این همه روی آن Linux نصب کرد و کار کرد.

سیاوش: من حتی CD Drive نداشتم. یک شب CD Drive مدرسه را امانت گرفتم و Linux نصب کردم و روز بعد برگرداندم. همیشه یک ربع طول می کشید تا کامپیوتر بالا بیاید.

امید: یادم هست شبی که قرار بود اطلاعات را بفرستیم، بهادر یک روز مدرسه نیامد و همه چیز را جمع کرد و ریخت داخل یک Hard و بردیم با اینترنت دانشگاه شریف فرستادیم. ما تمام اطلاعات خود را با دیسکت جا به جا می کردیم.

سیاوش: اینها را از این جهت می گوییم که معلوم شود با حد اقل امکانات هم می توان کار کرد؛ فقط به شرطی که کار کرد. من به این جمله اعتقاد دارم.

*دوست دارم سه شرطی را که برای موفقیت گفتی، به عنوان تیتر مصاحبه تان بزنم. نظرت که عوض نشده؟

بهادر: نه؛ هنوز هم به آن اعتقاد دارم: علاقه، تلاش و پشتکار.

*بچه ها، همگی موفق باشید. ممنون.

دربارهٔ در کوچه های بیدخت

به عنوان یک بیدختی متولد دهه 1320 خورشیدی سعی دارم خاطرات و دانسته های خود در باره بیدخت چند دهه پیش را بازگو کنم. به عنوان چاشنی، برخی مطالب کوتاه دینی، فرهنگی و ادبی نیز اضافه می کنم. البته عکس های قدیمی نیز جایگاه خاص خود را دارند. همواره نیازمند راهنمائی و همکاری دوستان و همشهریان عزیز هستم؛ انشاءالله دریغ نخواهند ورزید.
این نوشته در بدون موضوع ارسال شده و با , , , , , , , , , برچسب‌گذاری شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

4 پاسخ برای اولین تیم دانش آموزی در مسابقات بین المللی روبوکاپ

  1. ali :گفت

    با سلام
    امید است تحت الطاف الهی و زیر سایه پدر و مادرشان ایران و ایرانی بودن را به دنیا اعلام دارند و ما به همت والای اینان میبالیم

  2. عباس کاخکی :گفت

    سلام وعرض ادب و احترام:
    خبر مسرت بخش همواره دل را شاد و لحظه ها را ماندگار می سازد.موفقیت در سایه حق همیشه قرین زندگیشان
    همت والا وتلاش شکوهمندشان را به خانواده محترم نواریی و جناب آقا بهادر تبریک عرض میکنم.
    بهترین ها را برایشان آرزومندم. یا حق.التماس دعا

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s