شعر/ 2 در توبه كردن حرّ

در توبه کردن حرّ                                                                                                                                                                                                                                                       در بيان اين كه چون سالك از در ارادت درآمد و دست طلب بر دامن عنايت پير زد، نفس كافر به عنانگيري خيزد و هرلحظه فتنه يي هولناك بر انگيزد. اگر سالك را دل لرزيد و ثبات و تحمل ورزيد و از در مراقبه درآمده از باطن پير استمداد نمود، آن مخالفت به مرافقت و آن منازعت به موافقت تبديل گردد و ازآن جاست كه عارف رباني و مفلق شيرواني، جناب حكيم خاقاني قدّس سرّه در مسأله ي نفس مي فرمايد:

     در اول، نفس چون زنبور كافر داشتم ليكن     درآخريافتم چون شاه زنبوران مسلمانش

در اين جا عارفي دیگر عنانگيري و دلبري حضرت حرّ را بدان مسأله كه عبارت از نفس كافر است در بدو حال سالك، تأويل مي نمايد چه به مدد حضرت كامل و پرتو آن عنايت شامل، آن كفر محض به ايمان صرف مبدل آمد.

دوش  گفتم    با   حریفی     راهبر         کاندرین  مطلب مرا    شو   راهبر

دشمنيّ  حرّ و بذل جان    چه بود؟       اول آن كفر، آخر اين ايمان چه بود؟

اول   آن سان   كافر   مطلق  شدن       سدّ   راه   اولياي   حق        شدن

آخر از   كفر آمدن    يكباره    باز       جان  و  سر در راه حق  كردن نياز

گفت اين جا نكته اي هست اي خبير      زد  چو سالك  دست بر دامان   پير

خواست  تا رهرو شود اندر طريق      همقدم   گردد  به   رحماني   فريق

نفس  كافر دل    چو  يابد    آگهي       مشتعل    گردد  ز  روي   گمرهي

آرد از حرص و هوس خيل وسپاه        راهرو  را  سخت  گردد   سدّ راه

مانع  هر گونه    تدبيرش    شود         رو نهد هر سو،  عنانگيرش  شود

تلخ  سازد  آب شيرينش   به كام          گام  نگذارد  كه  بر دارد   ز گام

گر گريزان گشت، سالك نيست او        در  مهالك  غير هالك   نيست   او

ور فشرد از همت او  پاي   ثبات        ماند   بر جا  بر  تمناي     نجات

پير را  از باطن  استمداد    كرد         باطن  پير  رهش  امداد       كرد

آن  عنانگير از وفا  يارش   شود       همدم  و همراه  و همكارش   شود

زان سبب گفت آن حكيم شيروان         ره شناس   قيروان  تا    قيروان

نفس ديدم بد چو زنبوران نخست        وآخرش چون شاه زنبوران درست

اولش    از  كافري    رو   تافتم      آخرش  وي  را   مسلمان   يافتم

اين    بيانم  از سر  تمثيل   كرد      نفس را بر نفس حرّ  تأويل  كرد

كاول از هر كافري كفرش فزود       آخر او از هر مسلمان  بيش بود

                                                                       عُمّان ساماني

  • مرافقت: مدارا.
  • منازعت: جنگ و جدال.
  • مُفلِق: شكافنده و پديدآورنده
  • فريق: گروه، فرقه.
  • قيروان تا قيروان:كنايه از مشرق و مغرب عالم.

*** ميرزا نورالله عُمّان ساماني ملقب به تاج الشعرا و متخلص به عُمّان در سال 1298 هجري قمري در سامان، از قراي بخش لار استان چهار محال و بختياري، به دنيا آمد و در1322 هجري قمري از دنيا رفت. عمّان گرايش صوفيانه داشته و به مكتب تصوف نعمت اللهي وابسته بوده و در آن آموزش ديده است.

……………………………………………..

     گنجينة الاسرار، برداشتي عرفاني از عاشوراي حسيني، عمّان ساماني، انتشارات نور فاطمه، تهران، 1362، ص 26.

دربارهٔ در کوچه های بیدخت

به عنوان یک بیدختی متولد دهه 1320 خورشیدی سعی دارم خاطرات و دانسته های خود در باره بیدخت چند دهه پیش را بازگو کنم. به عنوان چاشنی، برخی مطالب کوتاه دینی، فرهنگی و ادبی نیز اضافه می کنم. البته عکس های قدیمی نیز جایگاه خاص خود را دارند. همواره نیازمند راهنمائی و همکاری دوستان و همشهریان عزیز هستم؛ انشاءالله دریغ نخواهند ورزید.
این نوشته در ادبی, دینی ارسال شده و با , , , , , برچسب‌گذاری شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s